Αποσπάσματα από την αυτοβιογραφία της Ζιζέλ Πελικό δημοσιεύσε η εφημερίδα Le Monde

Για την ιστορική δίκη των βιαστών της και τον διεθνή αντίκτυπο που είχε η απόφαση της να αρνηθεί τη διεξαγωγή της κεκλεισμένων των θυρών μιλά η Ζιζέλ Πελικό, στα απομνημονεύματα της, αποσπάσματα των οποίων δημοσιεύτηκαν απόψε από την εφημερίδα Le Monde.

Η Ζιζέλ Πελικό, που αναδείχτηκε σε εμβληματική φιγούρα για όλες τις γυναίκες του κόσμου, ήταν το θύμα του πρώην συζύγου της: επί μία δεκαετία, ο Ντομινίκ Πελικό την νάρκωνε με αγχολυτικά και κατόπιν την βίαζε ο ίδιος ή κάποιος από τους άνδρες που «στρατολογούσε» στο διαδίκτυο για τον σκοπό αυτόν.

«Αν ήμουν είκοσι χρόνια νεότερη, ίσως να μην τολμούσα να αρνηθώ τη δίκη κεκλεισμένων των θυρών», γράφει, σε πρώτο πρόσωπο, σε αυτό το βιβλίο που τιτλοφορείται «Και η χαρά της ζωής» και θα κυκλοφορήσει στις 17 Φεβρουαρίου σε 22 γλώσσες.

Τι αποκάλυψε η Ζιζέλ Πελικό

Αναφέρεται διεξοδικά στη δίκη που διεξήχθη στην Αβινιόν το 2024 και συγκλόνισε τον κόσμο, τόσο για τον αριθμό των κατηγορουμένων, τα γεγονότα που αφορούσε και την απόφασή της να αρνηθεί την ανωνυμία της και να μιλήσει δημοσίως.

«Όπως ξανασκέφτομαι τη στιγμή που πήρα αυτήν την απόφαση, λέω ότι αν ήμουν 20 χρόνια νεότερη ίσως να μην είχα τολμήσει να αρνηθώ τη δίκη κεκλεισμένων των θυρών. Θα φοβόμουν τα βλέμματα, αυτά τα σάπια βλέμματα με τα οποία μια γυναίκα της γενιάς μου ανέκαθεν συμβιβαζόταν», γράφει σε ένα από τα αποσπάσματα που δημοσιεύει η εφημερίδα.

«Ίσως η ντροπή να φεύγει ευκολότερα όταν είσαι 70 ετών και κανείς δεν σε προσέχει πια. Δεν ξέρω. Δεν φοβόμουν τις ρυτίδες μου, ούτε το σώμα μου», αποκάλυψε σε αυτά τα απομνημονεύματα που συνέγραψε από κοινού με τη δημοσιογράφο και μυθιστοριογράφο Ζουντίτ Περινιόν.

«Ακαθόριστα» συναισθήματα

Εξηγεί ωστόσο ότι πριν από τη δίκη είχε «ακαθόριστα» συναισθήματα: «Εκείνον (σ.σ. τον Ντομινίκ Πελικό) βιαζόμουν να τον δω απέναντί μου. Για εκείνους, φοβόμουν τον αριθμό τους. Όσο πλησίαζε η δίκη, τόσο περισσότερο φανταζόμουν ότι θα γινόμουν όμηρος του βλέμματός τους, των ψεμάτων τους, της θρασυδειλίας και της περιφρόνησής τους», πρόσθεσε.

Στο βιβλίο της περιγράφει επίσης πόσο δύσπιστη ήταν όταν είδε, στο αστυνομικό τμήμα, τις φωτογραφίες της από τους βιασμούς ενώ η ίδια ήταν ναρκωμένη. «Δεν αναγνώριζα αυτά τα άτομα. Ούτε εκείνη τη γυναίκα. Το μάγουλό της ήταν πλαδαρό. Το στόμα της μαλακό. Ήταν μια πάνινη κούκλα».