Για δεκαετίες, η δημόσια συζήτηση γύρω από το αλκοόλ ακολουθούσε δύο αντίρροπες, σχεδόν δογματικές τάσεις. Από τη μία πλευρά, η παραδοσιακή ιατρική προειδοποιούσε για τις καταστροφικές συνέπειες της κατάχρησης στο ήπαρ και το νευρικό σύστημα. Από την άλλη, το περίφημο «γαλλικό παράδοξο» και η δημοφιλής θεωρία ότι «ένα ποτηράκι κρασί κάνει καλό στην καρδιά» συντηρούσαν την πεποίθηση πως η ήπια κατανάλωση αποτελεί ασπίδα υγείας. Σήμερα, η επιστήμη έρχεται να βάλει τέλος στις υπεραπλουστεύσεις.
Μια μνημειώδης συστηματική ανάλυση του Institute for Health Metrics and Evaluation (IHME) του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον, με επικεφαλής τη διακεκριμένη Ελληνίδα ερευνήτρια Δρ. Εμμανουέλα Γακίδου, ανατρέπει τις οριζόντιες ιατρικές συμβουλές.
Η μελέτη, η οποία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature Health, συνέθεσε δεδομένα από 843 επιμέρους έρευνες, προσφέροντας τον πιο ολοκληρωμένο και λεπτομερή «χάρτη» για τη σχέση της αιθανόλης με τον ανθρώπινο οργανισμό. Το κεντρικό συμπέρασμα είναι σαφές: το αλκοόλ δεν συμπεριφέρεται με τον ίδιο τρόπο σε κάθε ασθένεια.
Το διπλό πρόσωπο της αιθανόλης: Γραμμικός κίνδυνος και η καμπύλη «J»
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι επιπτώσεις του αλκοόλ στον οργανισμό χωρίζονται σε δύο εντελώς διαφορετικές βιολογικές ιστορίες. Η πρώτη αφορά την ογκολογία, όπου η σχέση είναι αυστηρά γραμμική. Όσο περισσότερο πίνει κανείς, τόσο αυξάνεται ο κίνδυνος, χωρίς να υφίσταται κανένα απολύτως ασφαλές κατώφλι. Ακόμη και η κατανάλωση λιγότερο από 10 γραμμάρια καθαρού αλκοόλ την ημέρα –ποσότητα που αντιστοιχεί σε ένα μικρό ποτήρι κρασί ή μια μπύρα– συσχετίζεται σταθερά με αυξημένο κίνδυνο για επτά διαφορετικές μορφές καρκίνου.
Στην περίπτωση του καρκίνου του φάρυγγα, η μέση κατανάλωση εκτινάσσει τον κίνδυνο κατά 105% σε σύγκριση με την πλήρη αποχή. Αντίστοιχα, για τον καρκίνο του λάρυγγα, του παχέος εντέρου και της στοματικής κοιλότητας, οι αυξήσεις κυμαίνονται από 22% έως 49%, ενώ σαφής αλλά ηπιότερη σύνδεση καταγράφεται για τους καρκίνους του μαστού, του ήπατος και του οισοφάγου. Η βιοχημική εξήγηση κρύβεται στον μεταβολισμό: το αλκοόλ διασπάται στο σώμα σε ακεταλδεΰδη, μια άκρως τοξική ουσία που προκαλεί μεταλλάξεις στο DNA και οξειδωτικό στρες, ενώ παράλληλα διαταράσσει την απορρόφηση του φυλλικού οξέος, το οποίο είναι απαραίτητο για την κυτταρική επιδιόρθωση.
Η δεύτερη ιστορία αφορά το καρδιομεταβολικό και το νευρολογικό σύστημα, όπου τα δεδομένα σχηματίζουν μια καμπύλη τύπου «J». Εδώ επιβεβαιώνεται ότι η πολύ χαμηλή κατανάλωση παρουσιάζει μια μικρή προστατευτική δράση. Οι ήπιοι πότες εμφάνισαν 4,5% μικρότερο κίνδυνο για Σακχαρώδη Διαβήτη τύπου 2 και 6,4% χαμηλότερη πιθανότητα εμφάνισης της νόσου Αλτσχάιμερ και άλλων μορφών άνοιας σε σχέση με όσους απέχουν πλήρως.
Παρόμοια προστασία καταγράφηκε για το ισχαιμικό εγκεφαλικό και την ισχαιμική καρδιοπάθεια, καθώς το αλκοόλ σε ελάχιστες ποσότητες μπορεί να αυξήσει την «καλή» HDL χοληστερόλη και να βελτιώσει την ευαισθησία στην ινσουλίνη.
Ωστόσο, η ισορροπία αυτή είναι εξαιρετικά εύθραυστη. Μόλις η κατανάλωση ξεπεράσει το μέτρο, το υποτιθέμενο όφελος εξαφανίζεται και μετατρέπεται σε απειλή, αυξάνοντας κατακόρυφα τον κίνδυνο για αρρυθμίες, υπέρταση, καρδιακή ανεπάρκεια και αιμορραγικά εγκεφαλικά επεισόδια.
Τα ευρήματα αυτά, όπως επισημαίνει η Δρ. Γακίδου, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να μεταφραστούν ως ιατρική συνταγή ή παρότρυνση για την έναρξη της κατανάλωσης αλκοόλ. Αντίθετα, αναδεικνύουν την ανάγκη για εξατομικευμένη κλινική προσέγγιση. Οι γιατροί καλούνται πλέον να σταθμίζουν το ατομικό και οικογενειακό ιστορικό του κάθε ασθενούς.
Για παράδειγμα, σε μια γυναίκα με βαρύ οικογενειακό ιστορικό καρκίνου του μαστού, η σύσταση θα πρέπει να είναι η μέγιστη δυνατή αποχή, καθώς ο ογκολογικός κίνδυνος υπερτερεί οποιουδήποτε καρδιοπροστατευτικού οφέλους. Αντίθετα, σε έναν ηλικιωμένο ασθενή με υψηλό κίνδυνο ισχαιμικού επεισοδίου και χωρίς παράγοντες κινδύνου για καρκίνο, ένα ποτήρι κρασί με το γεύμα μπορεί να διατηρήσει τη θέση του στο καθημερινό διαιτολόγιο.
Η μελέτη αποτελεί ορόσημο για τη χάραξη στρατηγικών δημόσιας υγείας. Το γεγονός ότι η κατανάλωση αλκοόλ συνδέεται επίσης με 40% υψηλότερο κίνδυνο για κίρρωση του ήπατος και 22% για παγκρεατίτιδα, υπογραμμίζει ότι οι γενικές κατευθυντήριες οδηγίες πρέπει να γίνουν πιο ακριβείς.
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε εδώ!
Με το WordPress Automatic Plugin από την codecanyon
Πλέον στην ιστοσελίδα μας δημοσιεύονται αυτόματα άρθρα μέσω «RSS feeds».
Από όποια σελίδα μας τα προσφέρει!
Δεν φέρουμε καμιά απολύτως ευθύνη για το περιεχόμενο.
Αν πιστεύεται πως αυτό το άρθρο πρέπει να διαγραφεί μην διστάσετε να μας βρείτε στα social media.
