Δολοφονίες Ισαάκ και Σολωμού – 30 χρόνια μετά, ο Αρικλί προκαλεί ξανά για τη σημαία

Τριάντα χρόνια μετά τα αιματηρά γεγονότα της Δερύνειας και τις δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού, ο Ερχάν Αρικλί, με περίσσιο θράσος, επανέρχεται στο ζήτημα της σημαίας, επιχειρώντας να δώσει τη δική του εκδοχή για τα γεγονότα του 1996 και να παρουσιάσει την απόπειρα υποστολής της τουρκικής σημαίας ως ζήτημα «τιμής, αξιοπρέπειας και υπόληψης».

Ο Αρικλί καταζητείται από τις Αρχές της Κυπριακής Δημοκρατίας για τη δολοφονία του πρώτου.

Σε ανάρτηση, μάλιστα, «εξαπολύει» επίθεση σε όσους αμφισβητούν τη δική του αφήγηση, χαρακτηρίζοντάς τους ως «Πέμπτη Φάλαγγα» και ανθρώπους που «δεν πιστεύουν στην ΤΔΒΚ» και «δεν εμπιστεύονται την Τουρκία».

Ο λεγόμενος υπουργός Δημοσίων Έργων και Μεταφορών της Τουρκοκυπριακής διοίκησης απορρίπτει κατηγορηματικά την άποψη ότι η απόπειρα υποστολής της τουρκικής σημαίας στη Δερύνεια το 1996 ήταν υπόθεση «ενός κομματιού υφάσματος».

Στη συνέχεια, μετατρέπει τη συζήτηση σε μία ευρύτερη διακήρυξη περί κυριαρχίας, κράτους, στρατιωτικής τιμής και εθνικής μνήμης και καταλήγει με τη φράση: «Τελικά, η σημαία για εμάς είναι τιμή, αξιοπρέπεια, υπόληψη».

Ολόκληρη η ανάρτηση του Ερχάν Αρικλί:

«Η απόπειρα υποστολής της σημαίας στη Δερύνεια το 1996, δυστυχώς, παρουσιάζεται διαστρεβλωμένα από ορισμένους κύκλους. Υπάρχουν άνθρωποι που ρωτούν: “Άξιζε τον κόπο για ένα κομμάτι υφάσματος;”.

Δεν καταλαβαίνουν. Δεν θα καταλάβουν.

Γιατί αυτοί οι άνθρωποι είτε έχουν περάσει υπό τον έλεγχο της ελληνικής Πέμπτης Φάλαγγας και κάνουν μαύρη προπαγάνδα, είτε είναι άνθρωποι που δεν πιστεύουν στην ΤΔΒΚ, δεν εμπιστεύονται την Τουρκία και των οποίων τα μυαλά έχουν διαφθαρεί.

Δεν θα καταλάβουν, αλλά ας το εξηγήσουμε άλλη μία φορά. Άκου να δεις, παλικάρι μου!

Η σημαία αντιπροσωπεύει την κυριαρχία ενός έθνους. Η σημαία, που εσύ αποκαλείς “εκείνο το κομμάτι υφάσματος”, είναι το σύμβολο της ανεξαρτησίας. Η ταυτότητα του κράτους στη διεθνή σκηνή.

Κουβαλά τη μνήμη των μαρτύρων και των προηγούμενων γενεών. Αντιπροσωπεύει τις κοινές αξίες και την ιστορία του έθνους. Στον πόλεμο, για τον στρατιώτη, συμπυκνώνει την “πατρίδα για την οποία μάχεται”.

Ιδιαίτερα στην τουρκική ιστορία, η έννοια της σημαίας έχει πολύ ισχυρή θέση. Στους Τούρκους, το λάβαρο και η σημαία συνδέονται με την παράδοση του κράτους και του στρατού από πολύ παλιές εποχές.

Η αντίληψη “να μην κατέβει η σημαία, να μην πέσει το λάβαρο” δεν θεωρήθηκε μόνο στρατιωτικό ζήτημα, αλλά ζήτημα που αφορά την τιμή του κράτους και του στρατού. Όταν ένας εχθρός κατεβάζει με τη βία τη σημαία μίας χώρας, αυτό δεν θεωρείται απλώς η αφαίρεση ενός υφάσματος από έναν ιστό σημαίας.

Σε όλη την ιστορία, το νόημα αυτού είναι συνήθως: “Δεν αναγνωρίζω την κυριαρχία σου· στη θέση σου υπάρχει η δική μου κυριαρχία”.

Η υποστολή της σημαίας από ένα κάστρο, ένα στρατηγείο ή ένα κρατικό κτήριο μετατρέπεται, από στρατιωτικής πλευράς, σε σύμβολο της ήττας και της απώλειας της κυριαρχίας.

Η βίαια υποστολή της σημαίας από ένα κρατικό ίδρυμα ή της σημαίας που κυματίζει στα σύνορα είναι, από πολιτικής και ψυχολογικής άποψης, μία πολύ βαρύτερη πράξη.

Τελικά, η σημαία για εμάς είναι τιμή, αξιοπρέπεια, υπόληψη.

Γι’ αυτό λέει ο ποιητής: “Οι χωρίς σημαία, οι χωρίς σημαία. Αν πέσει κάτω, η σημαία πονά. Πού να ξέρουν την αξία της, οι άδοξοι, οι χωρίς γενιά και ρίζα, οι χωρίς σημαία…”».

Καταζητείται εδώ και τρεις δεκαετίες

Το όνομα του Ερχάν Αρικλί περιλαμβάνεται στα διεθνή εντάλματα σύλληψης που εκδόθηκαν σε σχέση με την υπόθεση της δολοφονίας του Τάσου Ισαάκ στη Δερύνεια, στις 11 Αυγούστου 1996. Ο Ισαάκ ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου στη νεκρή ζώνη από ομάδα Τουρκοκυπρίων και Τούρκων αντιδιαδηλωτών.

Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εξετάζοντας την υπόθεση, έκρινε ότι ο Ισαάκ σκοτώθηκε από ομάδα στην οποία συμμετείχαν πράκτορες του τουρκικού κράτους ή με τη σιωπηρή τους συναίνεση, ενώ, διαπίστωσε και αποτυχία των τουρκικών Αρχών να διεξαγάγουν αποτελεσματική έρευνα για τη δολοφονία.

Ο Αρικλί, ο οποίος περιλαμβανόταν μεταξύ των προσώπων που αναζητούνταν διεθνώς για την υπόθεση, συνελήφθη τον Σεπτέμβριο του 2012 στο Κιργιστάν βάσει διεθνούς αναζήτησης μέσω Interpol. Ωστόσο, αφέθηκε ελεύθερος και δεν εκδόθηκε στην Κυπριακή Δημοκρατία.

«Τους δολοφόνους τους κάνατε υπουργούς»: Η απάντηση της Αναστασίας Ισαάκ στον Νιαζί Κιζίλγιουρεκ

Ηχηρή ήταν η αντίδραση της Αναστασίας Ισαάκ, κόρης του Τάσου Ισαάκ, στη δημόσια τοποθέτηση του πρώην ευρωβουλευτή του ΑΚΕΛ, Νιαζί Κιζίλγιουρεκ, ο οποίος εξέφρασε δημόσια τη ντροπή του για τις δολοφονίες.

Ο Τουρκοκύπριος ακαδημαϊκός και πολιτικός υποστήριξε ότι στην κόρη του δολοφονηθέντος οφείλεται μία ειλικρινής συγγνώμη. Η Αναστασία Ισαάκ, η οποία γεννήθηκε λίγους μήνες μετά τον άγριο ξυλοδαρμό μέχρι θανάτου του πατέρα της, ξεκαθάρισε πως η ιστορική ευθύνη δεν ξεπλένεται με λόγια συμπόνιας, αλλά απαιτεί την πραγματική λογοδοσία των φυσικών και ηθικών αυτουργών.

«Η απόδοση δικαιοσύνης είναι χρέος σας»

Σχολιάζοντας κάτω από τη δημοσίευση, καυτηρίασε το γεγονός ότι οι καταζητούμενοι από την Κυπριακή Δημοκρατία και την Interpol για το άγριο λιντσάρισμα όχι μόνο δεν οδηγήθηκαν ποτέ ενώπιον της Δικαιοσύνης, αλλά αντίθετα επιβραβεύτηκαν, αναρριχώμενοι στα ανώτατα πολιτικά αξιώματα του ψευδοκράτους.

«Χρέος όλων σας δεν είναι να μου ζητάτε συγγνώμη», υπογράμμισε, καλώντας τους να αναλάβουν έμπρακτα την ευθύνη ώστε να οδηγηθούν στο εδώλιο οι ένοχοι. «Τους δολοφόνους δηλαδή, που εσείς τους κάνατε υπουργούς και βουλευτές. Χρέος όλων σαςνα αποδοθεί δικαιοσύνη σε όλες τις οικογένειες που εδώ και τριάντα χρόνια κουβαλούν στις μνήμες τους τις δολοφονίες των παιδιών, αδερφών, πατεράδων τους», έγραψε.

«Για να μην ξεχνιόμαστε, τον ανθρωπισμό τον έδειξε με πράξεις ο πατέρας μου και όχι ένα post στο Facebook», ολοκλήρωσε.