Η ασπιρίνη είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα φάρμακα στον κόσμο. Βρίσκεται σε κάθε ντουλάπι, θεωρείται βασικό εργαλείο της καθημερινής αυτοφροντίδας και εδώ και δεκαετίες συνοδεύεται από τη ρήση ότι «μια ασπιρίνη την ημέρα κρατά τον καρδιολόγο μακριά». Ωστόσο, αυτό το απλό, φθηνό και προσβάσιμο φάρμακο βρίσκεται στο επίκεντρο μιας από τις μεγαλύτερες ιατρικές διαμάχες της εποχής μας. Το ερώτημα δεν είναι αν η ασπιρίνη σώζει ζωές, αλλά ποιες ζωές, πότε και με ποιο τίμημα.
Μια νέα δανική μελέτη, που παρουσιάστηκε στο Συνέδριο της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας το 2026, έρχεται να προσθέσει ένα ακόμη κομμάτι σε ένα ήδη πολύπλοκο παζλ, υπενθυμίζοντας ότι η διακοπή της ασπιρίνης μετά από έμφραγμα αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο νέου επεισοδίου ή θανάτου.
Ο θεμέλιος λίθος της δευτερογενούς πρόληψης
Για τους ανθρώπους που έχουν ήδη υποστεί έμφραγμα, ισχαιμικό εγκεφαλικό ή πάσχουν από στεφανιαία νόσο, η ασπιρίνη αποτελεί αναμφισβήτητο θεμέλιο της θεραπείας. Ο μηχανισμός δράσης της είναι σαφής: η ασπιρίνη αναστέλλει τη συσσώρευση των αιμοπεταλίων, μειώνοντας τον κίνδυνο σχηματισμού θρόμβων που μπορεί να φράξουν μια ήδη στενωμένη αρτηρία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο η λήψη της είναι υποχρεωτική μετά από ένα οξύ στεφανιαίο επεισόδιο και γιατί η μη συμμόρφωση μπορεί να αποβεί μοιραία.
Η δανική μελέτη, η οποία εξέτασε 40.114 ασθενείς που είχαν υποστεί έμφραγμα και τοποθέτηση στεντ, είναι αποκαλυπτική. Όσοι σταμάτησαν να παίρνουν συστηματικά την ασπιρίνη είχαν 29% μεγαλύτερη πιθανότητα να υποστούν νέο έμφραγμα, εγκεφαλικό ή να πεθάνουν μέσα στα δύο πρώτα χρόνια. Ο κίνδυνος αυτός κορυφώθηκε στα τέσσερα χρόνια, φτάνοντας το 40%, προτού μειωθεί ελαφρώς στα επόμενα χρόνια. Όπως δήλωσε η επικεφαλής της μελέτης, Δρ. Άννα Μέτα Κρίστενσεν, «η μη τήρηση της θεραπείας με ασπιρίνη μετά από ένα έμφραγμα συνδέεται με μεγαλύτερο κίνδυνο για σοβαρά καρδιαγγειακά προβλήματα».
Τα ευρήματα αυτά ευθυγραμμίζονται με μια πρόσφατη συστηματική ανασκόπηση και μετα-ανάλυση του 2025, η οποία έδειξε ότι η ασπιρίνη μειώνει τα υποτροπιάζοντα καρδιαγγειακά επεισόδια κατά 19%. Η ίδια μετα-ανάλυση επιβεβαίωσε, ωστόσο, ότι το όφελος αυτό συνοδεύεται από αυξημένο κίνδυνο αιμορραγίας, ιδιαίτερα στη δόση των 325 mg. Γι’ αυτό, οι τρέχουσες κατευθυντήριες οδηγίες συνιστούν τη χαμηλότερη δόση των 75-100 mg, που προσφέρει το ίδιο όφελος με σημαντικά μικρότερο κίνδυνο αιμορραγίας.
Το αμφιλεγόμενο πεδίο της πρωτογενούς πρόληψης
Εκεί που η διαμάχη φουντώνει είναι στην πρωτογενή πρόληψη — δηλαδή στη χορήγηση ασπιρίνης σε υγιείς ανθρώπους, χωρίς προηγούμενο καρδιαγγειακό επεισόδιο, με σκοπό την πρόληψη ενός πρώτου. Για δεκαετίες, η πρακτική αυτή ήταν ευρέως διαδεδομένη. Ωστόσο, το 2018, τρεις μεγάλες κλινικές δοκιμές — οι ASPREE, ARRIVE και ASCEND — έφεραν τα πάνω κάτω. Οι μελέτες αυτές έδειξαν ότι το όφελος της ασπιρίνης ήταν οριακό, ενώ ο κίνδυνος αιμορραγίας, ιδιαίτερα σε ηλικιωμένους, ήταν σαφής.
Η μελέτη ASPREE, που εξέτασε υγιείς ενήλικες άνω των 70 ετών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα οφέλη της ασπιρίνης υπολείπονταν των κινδύνων. Το αποτέλεσμα ήταν μια σειρά από νέες, πιο συντηρητικές κατευθυντήριες γραμμές. Ουσιαστικά, η ασπιρίνη δεν συνιστάται πλέον για την πλειονότητα των υγιών ατόμων, εκτός από μια επιλεγμένη ομάδα υψηλού κινδύνου.
Ωστόσο, η συζήτηση δεν έχει κλείσει. Μια ανάλυση του 2025 από τους Mazzola και De Caterina υποστηρίζει ότι η σχέση οφέλους-κινδύνου της ασπιρίνης εξαρτάται από τον βασικό καρδιαγγειακό κίνδυνο. Όσο υψηλότερος είναι ο κίνδυνος ενός ατόμου για έμφραγμα, τόσο μεγαλύτερο είναι το απόλυτο όφελος της ασπιρίνης, το οποίο μπορεί να υπερτερεί του κινδύνου αιμορραγίας. Αντίθετα, η US Preventive Services Task Force παραμένει πιο συντηρητική, μη συστήνοντας ασπιρίνη σε ενήλικες 60 ετών και άνω.
Οι αντιφατικές αυτές συστάσεις δημιουργούν σύγχυση, όχι μόνο στους ασθενείς αλλά και στους ίδιους τους γιατρούς. Μια ποιοτική μελέτη του 2025 σε Γάλλους γενικούς γιατρούς αποκάλυψε ότι η απόφαση για συνταγογράφηση ασπιρίνης σε ηλικιωμένους είναι γεμάτη αβεβαιότητα. Οι γιατροί συχνά δυσκολεύονται να διακρίνουν μεταξύ πρωτογενούς και δευτερογενούς πρόληψης, ειδικά σε ασθενείς με διαβήτη, και καταλήγουν να βασίζονται σε εξατομικευμένες κρίσεις, λαμβάνοντας υπόψη τη «φυσιολογική ηλικία» και όχι την χρονολογική. Όπως σημειώνουν οι ερευνητές, «οι συστάσεις για αυτή την ένδειξη είναι ακόμη αντιφατικές και αποτελούν πηγή σύγχυσης».
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε εδώ!
Με το WordPress Automatic Plugin από την codecanyon
Πλέον στην ιστοσελίδα μας δημοσιεύονται αυτόματα άρθρα μέσω «RSS feeds».
Από όποια σελίδα μας τα προσφέρει!
Δεν φέρουμε καμιά απολύτως ευθύνη για το περιεχόμενο.
Αν πιστεύεται πως αυτό το άρθρο πρέπει να διαγραφεί μην διστάσετε να μας βρείτε στα social media.
